Ziekte van lyme

De ziekte van lyme wordt veroorzaakt door een bacterie genaamd Borrelia Burgdorferi. In Europa komen nog twee andere soorten voor die minder ziekte verwekkend zijn. Zoogdieren zijn de gastheer voor deze bacterie waarbij de teek optreedt als tussengastheer. De infectie kan overgebracht worden op mens en dier. Bij een natuurlijke infectie dient de teek minstens 48 uur aan de gastheer gehecht te zijn. Deze tijd hebben de Borrelia bacteriën nodig om zoch vanuit het maagdarmkanaal van de teek te verplaatsen naar de speekselklieren. Vanuit de bijtwond zoekt de borrelia organisme zich een weg in het bindweefsel van de gastheer. Er vindt zelden een verspreiding plaats via de bloedbaan. Om via een tekenbeet besmet te raken, dient de teek wel besmet te zijn met het Borrelia bacterie. Ongeveer 1/3 van de teken in Nederland zijn besmet met de bacterie.

teek_op_een_hond[1]

Een teek die zich heeft vastgezet in de huid van een huisdier. Tevens is te zien door de grote dat de teek al bloed heeft gezogen.


Diagnose
In de VS worden 5 – 10% van de besmette honden ziek. In Nederland is dit <5%. Het vorokomen van de typische rode kring rond de bijtwond zoals die bij de mens wordt gezien, zien wij niet terug bij de hond. Zichtbare symptomen bij de hond kunnen zich ontwikkelen binnen 2 – 5 maanden na het aanhechten van de teek. Het ziekte beeld kan bestaan uit: koorts, algemene malaise, verminderde eetlust, lymfeklier zwellingen en wisselende kreupelheid. Daarnaast kunnen problemen met nieren, hart en zenuwen zich voordoen. Het aantonen van de ziekte van lyme van honden is nog steeds moeilijk. Onderzoek op de ziekte van lyme is alleen zinvol als er sprake is van een bijpaasend ziektebeeld. Via bloedonderzoek kunnen afweerstoffen gevonden worden.

Preventie
Om de ziekte van lyme te voorkomen is het raadzaam om preventief tegen teken te behandelen. Onze praktijken hebben goede preventieve middelen, die niet schadelijk zijn voor de hond, om teken te weren.